Ако си­ла­та на прет­при­е­ма­чот во нас отсе­ко­гаш би­ла во мо­ќта да ја спои актив­но­ста на мо­зо­кот со ве­шти­на­та на сво­и­те ра­це, но­ва­та ре­во­лу­ци­о­нер­на мож­ност на но­ви­от јас ле­жи во тоа да ус­пе­е­ме да ги спо­и­ме гла­ва­та и ра­ка­та со ин­те­ли­ген­ци­ја­та на на­ши­те ср­ца.

Од ка­де по­тек­ну­ва жел­ба­та или трен­дов­ски ка­жа­но -ур­џот, за прет­при­е­ма­чот си­от свој ка­па­ци­тет, ака­дем­ски и искус­твен, да го ста­ви во служ­ба на оп­штес­тво­то? И ка­де, ка­пи­та­ли­стич­ки­от биз­нис-мо­дел це­лос­но ори­ен­ти­ран кон ге­не­ри­ра­ње по­го­лем про­фит, се по­ми­ру­ва со со­ци­ја­ли­стич­ки­те оп­штес­тве­ни вред­но­сти за рас­пре­дел­ба на ка­пи­та­лот рам­но­мер­но низ оп­штес­тве­ни­те сло­е­ви?!

Кај нас, про­мо­ци­ја­та и мар­ке­тин­гот се чи­нат пре­до­ми­нант­ни це­ли на сѐ што се пра­ви во до­ме­нот на оп­штес­тве­на­та од­го­вор­ност. Ими­џот во јав­но­ста и ме­ѓу кли­ен­ти­те е ва­жен за ком­па­ни­и­те на­се­ка­де во све­тот. Но, се за­бо­ра­ва де­ка ко­му­ни­ка­ци­ја­та за оп­штес­тве­на­та од­го­вор­ност, пред сѐ, се ба­зи­ра на отво­ре­ност и на от­чет, а не са­мо на фа­ле­ње за тоа што е на­пра­ве­но